Pazartesi, Temmuz 30, 2012

Sabreden derviş!

Ada günleri pek eğlenceli geçiyor. Oğlanın botu var mesela, babasından sıra kalırsa bu iyi gibime  geliyor benim.Bu sayede sabrı öğreniyor, sabırla beklerse sonucunda ödülü olduğunu öğreniyor. Kötüyüm değil mi?

 Bazen biz evdeyken öğle uykusundan uyanıyor ve Büyükadaya gidelim diyor, Vapura binmeyi ve yeni yerler görmeyi seviyor, elbette hiç üşenmiyoruz hemen toparanıp yola cıkıyoruz. Vapurun güvertesinden asla içeri girmiyor.
 Gittiğimiz her yerde hiç arıza çıkarmadan oturuyor, veya kendi kendine oyun oynuyor, aşağıdaki fotoğrafta vapurları izlerken.
Yetiştirdiğimiz evlattan, uyumundan, eğlenceli olmasından pek memnunuz. İyi ki doğurmuşuz dediğimiz günler geçiriyoruz anlayacağınız.

Perşembe, Temmuz 19, 2012

Bir röportaj!

B&Wo dergisi ile bir röportaj yapmıştık, haziran ayı sayıları için, ben koşuşturmaktan bunu başarı ile atlamışım.

Bu tür keyifli işleri pek seviyorum.

Bizim ofisin burda malum Mimar Sinan Camii yapılıyor, yarın başbakan gelecekmiş diye bugünden telefon hatları bir çalışır bir çalışmaz durumda. Üst düzey güvenlik önlemleri adı altında sıradan vatandaş olarak çileli günlerimizin başlayacağı haberi bu aslında. Otopark zaten ciddi sorundu, artık arabaları paket yapıp cebimize koyarız sanırım. Hele de cuma günleri..

Yarın başbakan geldiğinde maalesef ofiste olamayacağım, malum yaz boyu cumaları adada yan gelip keyif ediyorum.

Pazartesi, Temmuz 09, 2012

Bir ihtiyarın Festival Günlüğü

Cuma günü Ayşe'nin de yer aldığı Tuborg Gold Fest'e gittik biz.Sabah erken denizotobüsüyle Kabataş, oradan Park Orman, bir heyecan mutluluk, saat tam 12 idi tüm aile buluştuk orada.

Ayşe sahneye çıktı, bir harika performanstı ki sormayın gitsin. Benim en eğlendiğim ve keyif aldığım performans o oldu açıkcası. Baba aşağıdaki fotoğrafta iş başında!

Zira 20 yıl aradan sonra tüm parçaları ezbere bildiğim, çoşkuyla böğürüp söyleyebildiğim tek sanatçı idi kendisi. Eğlence zirve yaptı anlayacağınız.

Sahne kostümleri şahaneydi. Onur'un tshirtünde "AMK" yazarken, Ayşe'ninki de "Beyin Bedava", Össan'ınkinde " Geri Demokrasi", Fırat'ınkinde "Bedava Süt", Can'da "Tinerci" falan. Çocuklar yaptıkları müziğe uygun olarak protesttiler de aynı zamanda.

Genç beyinlerin düşünmesi, sorgulaması, en önemlisi de içinde bulunduğumuz durumu hala protesto edebilmesi benim için çok kıymetli. O yüzden de aileden sonsuz destek alıyorlar.

Misal biricik sevgilim, Ayşe'nin babası ve Ayşe!



Ailenin bir diğer üyesi Tikveş.

Efenim festivaelin bir diğer bombası da Guns'n Roses idi, ve fakat sevgili ve ben o kadar yorulduk ki, saat 6 gibi, aman ne gülü ve silahı dedik, biz günün en şahanesini izledik ve Ayşe'yi GNR'a tercih edip mekandan ayrıldık. Ve böylece ben festival defterini kapamış bulunmaktayım, daha da gitmem, ancak single performanslara giderim ki onlara da biletlerimiz hazır. Red Hot Chilli Peppers ve Leonard Cohen. Eh eylüle kadar da dinleniriz heralde.

Çarşamba, Temmuz 04, 2012

Ada günleri

Oooo uzundur yazmıyormuşum. Neler oluyor neler. Biz adaya geçtik artık, oğlan dünyanın en mutlu insanı, adada gerek çıplak ayak dolaşması gerekse güneşten iyice sararmış saçları ile gününü gün etmekle meşgül.

Bayağı insan oldu konuşuyor, en çok şaşırdğım kelimeleri ise, elbette, tabi ki, acaba,sadece ve galiba. O minicik yaşına rağmen yerli yerinde kullanabiliyor bu kelimeleri.

2 yaşını geçmiş olmasına rağmen terrible 2 ile henüz tanışmadık ve tanışacağımızı da ummuyorum. Hamileliğimin, ilk anneliğimin, süt meselelerinin iyi geçtiği gibi bunun da kazasız belasız atlatılacağı yönünde inancım sonsuz.

Çocuk yetiştirmede benim tek inandığım şey, evdeki huzurun bebeğe/ cocuğa geçiyor olması. Bizim evde hiç buhranlar yaşanmaz, her şeye cok hızlı bir şekilde çözüm bulunur biricik sevgilim sayesinde, sesini birkez bile yükselttiğini duymadım mesela, acil durumlarda son derece soğukkanlıdır. ben oğllanla uğraşırken umarsızca bir köşede oturduğunu veya ben gece bir sıkıntısı sebebiyle oğlanla uğraşıyorsam uyuduğunu görmemişimdir hiç. Ve sanıryorum onun o sabrı ve hayattan aldiği keyif oğlana da geçti, güzel uyuyan, güzel uyanan, iyi yiyen, çiş kaka sıkıntılarına 18 ayda son vermiş ,sorunsuz sıkıntısız bir çocuk oldu.


Şimdilerde ada sokaklarında itlik yapmakla meşgül, marketten elma zeytin çalıp gününü gün ediyor ve elbette hep çıplak ayak!

Bugaboo

Noniciğime fıstık gibi bir Nil bebek gelecek ya, Moskova'dan geldiğinde aradı, Bugaboo istiyoruz ne dersin diye, aman efendim bu soru bana sorulur mu diye, övdüm anlattım, zaten Bugaboo'ya vurulmuş olan Noniciğime ve yakışıklı Prensine hemen Leomio'dan bir Bugaboo gönderiverdik. Keyifli günlerde kullansın Nil Bebek. Nil Bebek'in arabası aşağıdaki gibi oldu.

Bugaboo benim çok beğendiğim bir araçtır. Gerek tasarımı gerek kullanımı muhteşemdir. Çeşitli renklerde kullanabileceğiniz araç aynı zamanda da (RED) üyesidir, yani Bugaboo gelirinin belirli bir kısmını Afrika'daki bebeklerin HIV'den arınması için süregelen bir kampanyanın ortağı, sadece kendi bebeğinize iyilik yapmış olmuyorsunuz, dünyadaki yardıma muhtaç bebeklere de yardım eli uzatmış oluyorsunuz yapmış olduğunuz bu basit gibi görünen alışverişle.

Gelelim Kullanım kolaylıklarına. Yüksek süspansiyonu ve ön tekerlek ayarları sayesinde bebeğiniz araç içinde hiç sarsılmaz, özellikle yeni doğanlarda çok memnunşyet verici bir özelliktir ki ben ilk 6 ay adaevinde yatak olarak kullandım kendilerini. Ön tekerleklerin çıkarılması ile iki tekerlekli bir araca dönüşür ve adanın tepelerinde ve dik yamaçlarında çekerek kullanılabilir ki bu bizim için çok önemlidir. Temsili fotoğrafta yanda efem.

Bugaboo Cameleon'un sıkıntı gibi görünen tek özelliği bagajda yer kaplamasıdır, ancak doğru katlandığında da yerden tasarruf edebilirsiniz.

Biz Bugaboo almaya karar verdiğimizde en çok aldığım tepki de "tabi dünya paraya al bu arabayı da sonra bastona gecersin" oldu, oğlan 27 aylık bir iki deneme yaptım bastonla, aman bu ne biçim gitmez bir araba deyip, denediğim mağazadan hızla uzaklaştım, sürüşünden, rahatlığından o kadar memnunuz ki katiyen baston almayı düşünmüyoruz. Belirtmeden geçemeyeceğim şey ise kendisine ödenmiş parayı kuruşuna kadar hakettiğidir.

Bugaboo'lu günler dilerim!

Salı, Haziran 26, 2012

Saç meselesi

Derler ki kadınların ruh halini saçlarından anlayabilirsiniz. Ben saçlarımı çok sık değiştiririm ama bu hayatta inişler çıkışlar yaşadığımdan değil gibime geliyor. Seviyorum sıkca renk değiştirmeyi, kısa saçı, deli saçı.

Gel gör ki bu aralar biraz uzatasım var, çok değil, azıcık, omuzlarıma bile dökülmesin yine de şöyle savurduğumda gidecek bir saçım olsun istiyorum. Hani böyle rüzgarda efildesin birazcık, ama yüzümü gözümü kapatacak kadar da değil.

Şu anda en büyük derdim gidip uzayan saçlarımı biraz toparlatıp istediğim midele bir adım yaklaşmak, kısa saç için en şahane kim keseri twitterda bile sordu, yanıtımı buldum, şimdi tek mesele gidip kestirmek, biraz toparlatmak. 

Şöyle bir baktımda son 15 yıldır saçlarım hep aynı, boyatma süresine vabeste küçük değişiklikler var ama özde aynı..ee sıkıldım galiba!

 Evlenirken.
 Doğururken
 Atina'da bir resepsiyonda
 Çinde
Ofiste, saçlar henüz açılışken ki en fecisi budur hahahyt, iki haftaya toplar kendini.

Bunu da kişisel tarihime yazdım ki bu sefer vazgecmeyeyim. az da olsa uzatabileyim diye.

Pazartesi, Haziran 18, 2012

Yangın Var!

Dün öğleden sonra Heybeliada'da yangın çıktı, yaklaşık 2 saat boyunca söndürülemedi. Yüzlerce ağaç yandı kavruldu, can veren calının haddi hesabı yok.

Sebebi belirlenemedi deniyor, ben belirledim. Mangal!

Mangalı kapan geliyor adalara, en yeşil en şahane yerlere kurulup sıcağın, alkolün ve sevişmenin baş dönmesiyle mangalı unutuveriyor. E be densiz madem bilmezsin mangalı, neden getirirsin yemyeşil adalarımıza, e madem getirdin, neden dikkat etmezsin.

Çiğerlerimizden biri daha yok oldu, değdi mi acaba bu mangal sevdasınıza? Hıı değdi mi? Feci asabiyim dünden beri.


Perşembe, Haziran 14, 2012

Leomio ve Uykusuz Anneler

Leomio.com ve Uykusuz Anneler iş birliği yaptı, Batti güven oyuncağı hediye ediyoruz.

Hadi bakalım pamuk parmaklar klavyeye. Yorum yazacaklar şuraya.

Merak edenlere Batti nedir diye, fotoğraf yukarıda, bir Kayrada ürünü.

Pazartesi, Haziran 11, 2012

Dog and the City

Bu haftasonu Bebek Senliginde taniyip bayildigim Dog and the City, sevgili Serra'nin kendi dort ayakli evlatlari icin baslayan seruveninin meyvesi. Serra hayvan dostlarimiz icin akillara zarar harikalikta urunleri biz hayvanseverlerin emrine amade etmis, aman neler neler, zeka gelistiren mama kaplari, tasarim harikasi su kaplari, organik sampuanlar, birbirinden şık kiyafetler, kapi girişinde pati temizlemek icin paspaslar,saymakla bitmez. Merak edenler şuraya bir tik.

Birkaçta fotoğraf çektim.

 Köpekler için giysiler, rengarenk cıvıl cıvıl.
 Benim çok beğendiğim mama ve su kapları, çok şık değil de ne?
 Çok hızlı mama tüketen köpekler için mama kabı, yemeyi yavaşlatıyor ve zekayı geliştiriyor.

 Zeka geliştiren mama kabı, beyz kemikler kilit gibi, patisiyle onu cıkarıp üstteki büyük kemiği döndüren köpek mamalara ulaşıyor.
Aman yarabbim işte bu, her bir minik kemik bir pati darbesiyle çıktığında kutucukları pati ile döndüren sevimli dostlar hem mamaya ulaşıyor, hem de zeka geliştiriyor.

Beni okuyanlar hatırlayacaklardır. Benim ilk evladım dünya şahanesi bir Boxerdı. Sevgili Bono dünyadaki hayatını bizimle geçirmeye karar vermiş ve gelmiş bizi bulmuş. Belki de benim çocuk sahibi olmama karar verdiren şahane bir dosttu. Gittiğinde dünyam kararmıştı, dün düşündümde Bono bizimleyken kemik resimli bir mama kabı bulduğumda havalara zıplardıım, o zamanlar acaip şeyler yoktu, zeka oyunu, yavaş yediren mama kapları, kapı önü paspasları.

Şu sıralar sık sık düşündüğüm şey Leo'ya bir kardeş. Dört ayaklısından, en mertinden, en sadığından..düşünüyorum düşünüyorum.

E bu kadar lafın üzerine bir de Bono fotoğrafı. Yaşlı bir adamla aşk yaşamak isimli çalışmamdan.

Çarşamba, Mayıs 30, 2012

Delivery is free if it happens in half an hour!

Bu aralar parmaklarım klavyeye gitmiyor hiç. Ne yazsam iç sıkıcı olacak, ne desem boş.

Daha eğitim sistemindeki reformu kabullenemişken birde kadın bedeni üzerinden siyaset yapma geldi hayatımıza.

Eğitim sistemi demişken, hala imzalamadıysanız şurada şöyle bir imza kampanyası var, biraz sesimiz çıksın bakalım, hoş meclisten geçti, bitti gitti geçmiş olsun ya.

Şimdi efenim kürtaj yasaklanacakmış, sanane kardeşim, beden benim kuku benim, ister doğrurum ister doğurmam, hem belki benim bedensel sıkıntılarım var doğuramayacağım o bebeği, belki geleceğinden endişlendim ve bir anda vazgeçirverdim olamaz mı? Olur bal gibi de olur.

Her ne kadar normal doğum taraftarı olsam da sezaryen bazı durumlarda şart olabiliyor, ona yasak buna yasak. Kadının bedeni kendine aittir, devlete veya bir erkeğe değil, en iyi kararı da her zaman kendi ve verir, zorbalıkla, herşeyi yasaklamakla olan sadece bu topraklar üzerinde yaşayanları birbirine düşürmektir.

Birde  bir zahmet doğum kontrol haplarını da SGK veriversin o zaman. Birde ebelik müessesi kardeşim, ebe olmadan ben nasıl normal doğurayım...aaaa....

Ha şundan da eminim, kürtaj yasası da meclisten geçecek, sezaryene yasaklar da gelecek, ve biz her zamanki alık ifademizle izliyor olacağız.

Hadi bana eyvallah!

Çarşamba, Mayıs 23, 2012

Mahalle baskısı

Bizim oğlan iki yaşına gelene dek sadece gak guk diyerek geçiştiriyordu olayları, eyvah hiç konuşmayacak diye düşünürken eş dost çocuklarını görüp, bir anda onca zaman kayıt altına aldıklarını çıkarıverdi hafızasının tazecik raflarından.

Dün çok sevdiğim bir twitter dostu sordu, yahu benimki konuşmuyor, yakın birileri de aa olmaz böyle demiş, elbette anne olarak insan bazen takılabiliyor bu tür şeylere, hatta anneyi gerer böyle bir laf. Ama biz milletçe nedense yeni doğurmuş kadına eziyet etmeyi severiz, baskı altına almaya bayılırız, mümkünse hiç destek olmayalım, o da depresyondan bunalıma sürüklensin isteriz. Böyle de acaip bir milletiz.

Neyse efem, çocuk dediğin konuşur, 2sinde konuşmaz da 3üçünde konuşur, ben herşeyi geç yapması taraftarı oldum, 17 aylıktı yürüdü, umursamadım bile, ne kadar geç kalkarsa ayağa o kadar emin adım atardı, o kadar dengeli yürürdü, ne kadar geç konuşsa o kadar çok hafızaya depolardı.

Erken yaptığı tek şey "anne çiş kaka" demek oldu, buna da şükür.

Ve yukarıdaki video sevgili twitter dostuma geliyor. Çitabu çukulata demek, ve çünkü bitmiş.

Matahari olasım var benim.

Sanki tekdüze yaşıyorum bu aralar hayatı, sabah kalk işe gel, deli gibi çalış, akşam delirmiş bir trafikte eve dön, oğlanla oyun oyna, banyo yaptır, yap, felsefe çalış, çalışırken uykudan bayıl, ve sabah olsun.

Bazen bunun için dünyaya gelmediğimi düşünüyorum, hani her insanın bir misyonu vardır, birşeyler için gelir ya, acaba ben ne için geldim diye sorgulayıp duruyorum kendimi. Bu yaşadıklarım olmasa gerek bu hayata gelme amacım.

Ve hala karmaya inanıyorum.

Mesela ajan olmak isterdim, şöyle elimde bir bond canta topuklu ayakkaplarla bir gökdelene giriyorum, kulağımda telsizin bir ucu, çok feci "top secret" bir görevim var. Çanta işaretli para dolu, birilerini yakalayacağım, falan filan.

Ama nerdeeee..heyecanla bekliyorum o günleri.




Çarşamba, Mayıs 16, 2012

Bana bir masal anlat anne!

Her akşam bir masalımız var. Şimşek masalı, "anne sişmek anne şişmek anlat, daha anlat" diyor. Efenim masalımız gökyüzünde geçiyor, yaramaz soğuk bululta haylaz sıcak bulut hoplaya zıplaya gezerken birbirlerini görmeyip onun deyimiyle "BIM" diye çarpışıyor, "Çakov" diye şimşek çakıyor, şimşeğin birde sesi var, adı Gökgürültüsü, ışık hızı ses hızından daha hızlı olduğundan da bize 5-6 saniye geç ulaşıyor şimşeğin sesi.

Benim masalı duyan aile ekibi, yahu bu oğlanın hayal gücü ne olacak diyorlar, bende ben gerçekleri anlatayım da o kendi hayal dünyasında kendi hayal güçüyle istediğini yaratsın diyorum.

Peki ya siz, masallarda neler anlatıyorsunuz? Bol bol hayali karakterlerle bezenmiş fantastik hikayeler mi yoksa benim gibi gerçekleri ses efektleri, haylaz bulutlarla süsleyip inanacağı masallar mı?

Şu günleri de gördüm ya artık ölsem de gam yemem ahahayt!