2007 senesiydi, sabah 6 sulari, canimdan can bir ruh o sabah ince bir tutsu esliginde son nefesini verirken nefesle tütsü birbirine karismis, benim gözyaslarim oluk oluk akarken isiyan ilk gunun isiklariyla, balkon kapisindan süzülüp gitmisti.
Oglumdu benim, dile kolay tam 14 yilimi beraber gecirdigim, bir dakika bile ayrilmadigim, sayesinde Ülkedeki tum hayvansever otel/ motel/pansiyon/tatilköyü gördügüm canim oglum bizlerden ayrilaya karar vermisti, kabul etmesi zordu benim icin, gidecegini bilmek ama yine de umud etmek, ilaclarini getirtebilmek icin cirpinislarimi en yakinlarim bilir tek. Icim yaniyordu ,caresizdim, elim kolum bagli öylece bekliyordum, biricik sevgilim o zor günlerde destegini hic esirgemedi, tum ignelerini yapti, ilaclarini aksatmadi, temizledi, temizledim, beraberce onu son yolculuguna ugurladik, ve ben simdi biliyorum ki o gittigi yerde koca kulaklarini ve dilini sallandira sallandira kosup zipliyor, belki bizim sevgimiz yok, ama ruhu özgür.
Her 24 agustos icim hala burkulur benim, cok sevdigim bir gun olmaktan o gun cikti bugun, keske yasasaydi demiyorum, turunun en uzun yasayanlandadi, ama hala cok özlüyorum, hala burnumun diregi sizliyor, hala icim burkuluyor.
Rest in peace Bono! Rest in peace!